De verrassing van de dag, misschien wel van het jaar, lag in de speelkamer: mijn vader deed de deur zachtjes open en daar lag … een rubberboot! Ik was overdonderd dat mijn broer, zus en ik hem ‘zomaar’ kregen. Er was plaats voor tweeënhalf persoon in de wit met blauw en rode boot.
De woensdagmiddagen in de boot leken eindeloos. Met biscuitjes en een fles limonade gingen we aan boord en peddelden naar de brug van de spoorwegovergang. Daar dobberden we en verkneukelden ons op het moment dat de trein over het spoor boven ons zou razen. Een weergaloos gevoel.
Aan het betonnen plafond hingen miniatuur stalactieten. Pas jaren later, in de grotten van Han, leerde ik ze van naam kennen.
Hoi Alice, mooi beschreven jeugdherinnering! Ik voer graag even mee, je schreef het namelijk zó, dat ik maar hoefde in te stappen. <3
@Alice, ik sluit mij helemaal bij Ton aan❤️.
<3
Prachtig verhaal, Alice. Je neemt me helemaal mee.
Vol mooie en beeldende details.
<3
Alice: eindeloos, alles nieuw en interessant, lol zonder zorgen. Genieten van jouw stukje!
Wat een leuke reacties! Het is vandaag ook echt een dag om te dobberen in een bootje, al zal ik dat tijdloze van toen niet zo makkelijk meer kunnen oproepen….
Dank allemaal!
@Alice. Heel beeldend geschreven.
twee-en-een-half moet zijn twee en een half.
Brengt me terug naar de grotten van Han.
Ik twijfelde al, Han. Maar omwille van de 120 woorden ben ik niet gaan zoeken ?. Ik zal even puzzel en het aanpassen. Dank voor de tip.
Leuk om te horen, Levja.
@Han, gelukkig hoefde ik niet lang te puzzelen: tweeënhalf mag ook!
@Alice. Zeker!
Mooie herinnering, Alice! Alleen die halve persoon, toch sneu ?
Haha, Irma! Is zéker sneu.