Vroeger deed mama mij altijd jurkjes aan. Ik had er een gloeiende hekel aan en dan ook nog die twee blondje staartjes! Wanneer ik de kans kreeg, dook ik in de verkleedkist en pakte een broek. Van de jongens mocht ik nooit mee spelen, dus klom ik in mijn eigen boom. Meer dan eens bleef ik bovenin zitten en keek ik naar de sterrenhemel. Tegen mama zei ik, ‘Later als ik groot ben wordt ik astronaut’ en zij zei ‘Nelie, jij bent een vrouw,’ alsof dat alles verklaarde.
‘Maan aan Nelie, we gaan bijna landen.’ Het lijkt zo lang geleden dat ik ’s nachts op het balkon door mijn telescoop staarde. Nu hoeft dat niet meer, mijn jongensdroom is hier.


Mooi, de jongensdroom van een meisje!
<3 (Als mama van drie meisjes vond ik zalig om die staartjes in hun haren te maken.
☺️ Maar dat duurde helaas niet zo lang…)
Dit stukje zou idd een mooi duo vormen met dat van Hekate. https://120w.nl/2017/een-dino-aan-tafel/
Ha Nele, nu is dit stukje niet autobiografisch, maar mijn moeder vond dat ook geweldig! Maar het deed mij veel te veel pijn, haha. Ik had echt zo’n hekel aan haren borstelen/kammen en dat doe ik nog steeds. (Ze doet het nu soms, dan laat ik haar maar wat aan m’n haren pielen.) Ik vind het echt grappig dat wij een zelfde soort idee hadden, al impliceert het stukje van Hekate wel wat anders dan die van mij. 🙂
Doet mij aan maanmannetjes denken. Even de t wegpoetsen bij wordt ik …
Wat ik vooral mooi vindt, is dat haar droom uitkomt, ook al is hij hoog gegrepen.