Ze rekent terug en weet het vrijwel zeker: die mooie avond in juni. Alles wat toen perfect leek, is na negen maanden niet meer zo.
Een misselijk gevoel, maar dan veel heftiger. Het gonst in haar hoofd: ‘Licht, dat wel, maar zeker het syndroom van Down.’ Ze kan die dokter wel vermoorden; zij die niemand iets kwaad doet, waarom moet het haar overkomen?
Naar haar huilende baby kijkt ze niet.
Haar man kijkt haar aan en zij hem. Tranen van drie mensen.
Ze anticipeert op domme vragen van anderen: ja, natuurlijk houd ik van hem. Maar mag ik ook eerlijk zijn? Het wordt een hele belasting, tekent ons verdere leven.
Eén ding: nooit in het programma van Johnny de Mol!
« Dank je
Belastingbandje »
« Dank je Belastingbandje »
Column, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Syndroom
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
15 reacties
Reageren
« Dank je Belastingbandje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Oef, zwaar. Maar wie bepaalt wat perfectie is?
@Levja. Dat is persoonlijk en/of relatief. In dit geval de vrouw die in haar beleving een perfecte avond heeft beleefd, maar nu…
@Han: Hard hoor. Ik heb in een aantal situaties moeder Willeke en zoon Johnny mogen meemaken. Begaand, vooral positief.
@Han: Goed neergezet. Niks niet lief en lollig. Krachtige schrijfstijl.
@Levja. Het blijft televisie over de rug van een ander. Wat een lol om minderbegaafden.
Nu ben ik totaal geen tv fan. En graag gedanst, maar nooit over een rug van een ander. Wie is meer en wie minder?
Han, goed geschreven. Het programma van Johnny de Mol heb ik alleen over gehoord en ooit eens een heel kort fragmentje gezien. Daar kan ik dus geen oordeel over geven.
Moge het salomonsoordeel het juiste zijn …
@Berdien. Zeker niet lollig. Dank je.
@Ewald. Je hebt echt niets gemist!
@Han, zwaar thema, mooi beschreven!
Ik vond het een erg goed programma van Johnny de Mol over jonge mensen met het syndroom van Down. Net als de fototentoonstelling die er over hen gemaakt is, met meer dan levensgrote foto’s in de openbare ruimte. Zij maken deel uit van onze samenleving en dat mag en moet getoond. Ik vond dat het programma zeer integer gemaakt is. Waarvoor hulde.
Dat ouders schrikken en in aanvang mogelijk niet heel blij zijn met een kind met het syndroom van Down is niet vreemd. Dat heb je hier goed geschetst Han. Hartje voor de openbaarheid.
@Mien en Lisette. Hartelijk dank!
Een eerlijk stukje over een zwaar beladen thema.
Broeder Maas,
Heftig stuk! Vooral dat griezelige einde met Johnny de Mol….
@VmetdeVork. Dank je, zeker griezelig!