Schrijf mee!
« »

Column, Familie, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Syndroom

13 februari 2017 | 120w | Han Maas | 7 |

Ze rekent terug en weet het vrijwel zeker: die mooie avond in juni. Alles wat toen perfect leek, is na negen maanden niet meer zo.
Een misselijk gevoel, maar dan veel heftiger. Het gonst in haar hoofd: ‘Licht, dat wel, maar zeker het syndroom van Down.’ Ze kan die dokter wel vermoorden; zij die niemand iets kwaad doet, waarom moet het haar overkomen?
Naar haar huilende baby kijkt ze niet.
Haar man kijkt haar aan en zij hem. Tranen van drie mensen.
Ze anticipeert op domme vragen van anderen: ja, natuurlijk houd ik van hem. Maar mag ik ook eerlijk zijn? Het wordt een hele belasting, tekent ons verdere leven.
Eén ding: nooit in het programma van Johnny de Mol!

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

15 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »