Krakkemikkig sleept Jeanneke zich elke dag van haar bed naar de stoel, van de stoel naar de bank, en zo naar haar einde.
Haar man zaliger zag Jeanneke graag, maar zijn liefde voor de drank was intenser, en suïcidaal.
Dertien kinderen zette ze op de wereld. Eén na één verlieten die het nest, zonder meer.
Dagelijks wast buurvrouw Annie Jeanneke, kleedt haar aan, kookt soep, houdt de paperassen bij …
“Wat een belasting voor je!”, bewonderde of beklaagde ik Annie.
“Ooit stond ik met meer dan één voet in de goot”, antwoordde Annie. “Jeanneke sleurde me er uit. Daarna streed ik een onmenselijke strijd, tegen mezelf. Ik won, dankzij Jeanneke.
Een belasting is een verplichting. Ik voel geen plicht, alleen dank!”
Poef… Verplichting versus vrijgevigheid …
@O: Mooie invalshoek van wat zwaar en licht is.
Mooi van sfeer en de belasting gerelativeerd. Het is maar hoe je het bekijkt, beleeft.
Oh…verschreef,
Een groot warm hart voor dit verhaal.
Die eerste zin is echt raak!
Dank je Levja, Berdien, Nel en VmetdeVork!