Met een vijzel stampt Mayra de gedroogde blaadjes van het vingerhoedskruid fijn en ze voegt er een druppel sap van de monnikskap aan toe. Nu nog honing, suiker en stroop erbij en de likkepot is gereed. Ze smeert de emulsie zorgvuldig uit over twintig rode rozen en gaat op weg. Bij het treinstation pikt ze Lina op.
’Over onze rooie ruggen,’ zegt ze, als ze de riante vrijstaande woning van Karel ziet. Haar vinger gaat naar de bel. Het duurt lang voordat hij opendoet. De angst in zijn ogen geeft de eerste voldoening.
‘Dag Karel, je had ons vast niet samen verwacht hier. Jouw “meissies” komen je bedanken voor alles ‘
De rode rozen laten grillige sporen achter op zijn gezicht.
Dit verhaal is het slot van een driedelige serie. Waarvan ik er twee instuurde voor de wedstrijd Misdaad. Het kan afzonderlijk worden gelezen. Dit zijn de voorgaande delen:
https://120w.nl/2017/karel-2/
https://120w.nl/2017/een-spiering-uitwerpen/
Dag Nel, mooi bedacht en geschreven! Nog waar ook, aconitum en digitalis zijn giftig…
Dank je wel, Mara.
Ja, zeer giftig zelfs.
Karel krijgt dus toch z’n trekken thuis! En het is blijkbaar een groot huis, aan zijn lange gang naar de bel te lezen. Mooi verpakt.
Dank, Alice. Dat grote huis had hij ‘verdiend’ met zijn zaken. Hij heeft vast veel meer vrouwelijke slachtoffers gehad.
Ps: vanmorgen waren de rode rozen in de aanbieding. Ik heb twee bossen gekocht voor de prijs van éën. 🙂
Nel, mij is het niet helemaal duidelijk. Beide planten ken ik goed en bij mijn weten is het gif dodelijk na orale toediening. Aanraken of eraan ruiken doet verder niets.
Ewald, dan ken je de intense woede van deze twee dames niet. 😉
Terwijl Karel nog praat, duwen ze met grote kracht de rozen in zijn gezicht en daarbij krijgt hij gegarandeerd gif naar binnen. Of het uiteindelijk zijn dood wordt, heb ik in het midden gelaten.
Nel, mij toch te onwaarschijnlijk. Er zal van een zekere dosering sprake moeten zijn en een minuscule hoeveelheid die je op deze manier binnenkrijgt is beslist niet dodelijk. Misschien wat maagkrampen.
Ik snap je punt, Ewald, maar zie laatste zin van mijn reactie hierboven.
Dank je wel voor het kritische meedenken.
Daar heb je gelijk in, al lijkt het me dat de dames wel een ultieme wraak beogen. Wel goed geschreven, Nel (zoals altijd), dat was ook niet mijn kritiek. Ik had de klerelijer dood laten gaan.
Nou, wel een geheel andere versie dan ik geef je een roosje, mijn roosje.
Hij heeft het verdiend, de huichelaar! Fijn om te lezen dat kennis over gifmengen nog bestaat;-). Akoniet werd vroeger op pijlpunten gebruikt, dus een paar flinke rozendoorns kunnen wel eens heel effectief zijn! Het woord ‘akoniet’ komt ook van het Griekse Akon, dat pijl betekent. Goed stukje!
Levja, inderdaad iets heel anders 🙂
Simone, hartelijk dank voor je reactie en voor de interessante toevoeging over akoniet.
Tja monnikskap doet het altijd goed:)