Ik zit met mijn voeten in de vijver op deze snikhete dag. Frits zit tegen me aan, hijgt, maar gaat toch niet het water in.
Ik heb medelijden met hem, de warmte hangt in zijn dikke zwarte vacht.
‘Frits ga lekker zwemmen,’ en ik gooi een stok het water in.
Ploep, hoor ik en Frits stopt met hijgen en gromt.
Verbaasd kijk ik hem aan: ‘Wat is er Fritsie?’
Met een gil trek ik mijn voeten uit het water. Naast mij glijdt een grote bruine slang het water in.
In één sprong ben ik ver weg bij het water. Mijn hart klopt in mijn keel.
De visser verderop lacht: ‘Was-ie er weer, de waterslang. Ja, hij is gek op vrouwen.’

@ Marie; onverwachte wending, leuke vertelling!
Marie, die zag ik niet aankomen. Goed gedaan!
Leuk zo’n spuitgast. 🙂 🙂 🙂
@Marie, goed verteld
Dank jullie wel Ton, Marceline, Lisette en Mien: en voor je humor!
Mooie schets, Marie. De dunne lijn tussen instinctieve angst en ingebeelde angst.
Nyceway, dank je voor je uitmuntende conclusie. Fijn dat je langskwam!
<3 Frits was alert. Hoe kon hij het geweten hebben?
Oei… Die zag ik niet aankomen! Nare beesten hoor, slangen. Mooi verteld! Ik kreeg kippenvel.
Dank je Nele, voor je hartje en je aandacht voor mijn tekst. Steekt hart onder de riem voor mij!
Dank je Simone, van jou zo’n mooi compliment daar kan ik mijn weekend mee beginnen!
Mooi en spannend verhaal, Marie. Een ontknoping vol humor.
Ik zie het voor me. 🙂
Dank je Nel, fijn dat je de humor ziet!