Vorige week wist ze nog dat we getrouwd zijn, vandaag ben ik een nare vreemdeling die ze weg wil slaan.
De buren begrijpen de situatie, de kinderen kan ik niet vragen om hulp.
Ze is tenslotte míjn vrouw, ik wíl voor haar zorgen!
“Ik ben vandaag bij meneer Echtgenoot wezen praten over mevrouw. Beiden zijn ongelukkig, maar hij kan nog niet loslaten. Hij ziet er totaal uitgeput uit.”
Vannacht de hele nacht niet kunnen slapen, mijn liefste, dwalend door het huis, jammerend.
Ik hou dit denk ik niet langer vol. Dit doet zo’n pijn.
“Meneer Echtgenoot heeft gebeld. Hij vraagt hoe het nu verder moet. Hij heeft eindelijk onze uitgestoken hand aangenomen. We gaan morgen samen met de huisarts overleggen.”
Berdien, wat mooi neergezet, deze vreselijke killer. Warm hart voor het brengen van dit onderwerp.
@Berdien: wat vertel je de verhalen mooi, kom je zelf uit de wijkverpleving?
Marie Lisette dank voor het lezen. Idd verpleegkundige, maar de verhalen komen ook uit het leven om me heen.
@ Berdien; deze komt binnen! Ben er stil van, Berdien. Dat heb je heel mooi verwoord; ik zie het stel zo voor me, met de worsteling van meneer hoe nu verder.
Ton: dank voor je reactie. Ik bewonder altijd de moed van de mantelzorger, helemaal als je partner beetje bij beetje wegdrijft en er een hulpbehoevende verwarde vreemde voor in de plaats komt.
Mooi weergegeven deze treurige situatie. Mag ik een suggestie doen? Kijk nog eens naar je laatste zin: [Dementie, die vreselijke huwelijksmoordenaar. Het verhaal heeft het niet nodig, je snapt het ook zonder wel waardoor het een overbodige uitleg wordt. Bovendien laat je het de HP zeggen en ik kan mij niet voorstellen dat iemand dat aan het einde van de door jou aangehaalde tekst zegt.
We zijn mooi bezig geweest met de zwaardere thema’s. Hartje.
Berdien, ik reager even op je laatste zin. Misschien als titel. Ik vind de zin namelijk echt top, het geeft zo mooi de situatie weer. Misschien nog wel breder: Dementie de geestelijke en fysieke moordenaar?
Marie: Dank je. Ik dacht nog na over Marceline’s opmerking. De mouw past nog niet.
Ja, het zou zeker een prachtige titel zijn en dan misschien wel ingekort tot: ‘De huwelijksmoordenaar’.
Marceline Marie: ik heb de titel nu weggelaten, omdat ik bij de andere Wijkverhaal stukjes ook geen titel heb geplaatst. Het is wel een bron van inspiratie voor andere verhalen, of een aparte serie. Wie weet.
<3 Herkenbaar, net weer even zelf meegemaakt… 🙁
Ach, hoe treurig, deze situatie.
Heel goed beschreven, Berdien!