‘God, vergeef mij als ik niet kan vergeven. Dat ik alleen nog maar kan haten.’
Aan de boorden van het IJsselmeer houdt ze haar dochter nog één keer in d’r armen.
‘Zit je zwemvest wel goed vast?’ hoort ze zichzelf weer roepen – alsof ze haar ooit hoorde als ze met haar vriendinnetjes vol levenslust het IJsselmeer op peddelde.
Nu, een paar dagen na Pinksteren, moet ze haar loslaten. Voorgoed. Geen Heilige Geest voor hen uit die besloten gemeenschap.
Hoe kan ze het die jongen ooit vergeven? Hoe kan een kind een kind doden?
Met een aarzelende armbeweging laat ze haar gaan. Haar as vermengt zich met d’r geliefde water.
‘God, waarom? Is vergevingsgezindheid het enige wat mij nu nog rest?’
@Han, geloof dat ik 1 gemist heb. Zoek ik straks op. Goed ingeleefd in hoe de ouders zich moeten voelen. Knap. Tenminste ik ga er vanuit dat dit geïnspireerd is op de gruwelijke zaken in het nieuws?!
Is het misschien doordat haat zich door liefde bedreigd voelt? Is het misschien doordat vergevingsgezindheid door het verstand (geloof) werd ingegeven en niet vanuit hart en ziel. Dat de mens nog altijd in het ik denkt?
@Han. Knap vastgelegd. Ook moedig om hier woorden aan te geven!
@Arjan: Liggen geilheid en geloof niet op één kussen? En ligt juist daar de zogenaamde (geloofs) duivel niet tussen? En mijn verontschuldigingen gelijkertijd. Ik respecteer ieder in welk geloof. Maar brengt geloof nu liefde? Tot nu toe heb ik dit niet niet mogen waarnemen. En nogmaals, ik ben met twee geloven opgegroeid.
@Han: <3
@Nancy B. Daar is het allemaal op gebaseerd. Vanuit verschillende perspectieven. Vandaar deel 1 en 2. Dank je.
@Arjan. Dank je! Moedig vind ik niet iets wat me de hele tijd bezighoudt. Vreselijk.
@Levja. Ik vraag me af in hoeverre een moeder van een slachtoffer nog vergevingsgezind kan zijn. En daarbij komt vooral het idiote, op angst gebaseerde geloof dat speelt in deze gemeenschap en zovele: waarin zal zij nog geloven? Het belangrijkste: haar leven is kapot!
@Nele. Hartelijk dank. Niet dat het belangrijk is, maar voor de goede orde: je hartjes komen nooit door.
@Han. Ik snap wat je zegt. Denk ik. We voelen allemaal denk ik woede, afschuw en verdriet. Onbegrip en nog zoveel meer. En jij geeft er woorden aan. Dank.
@Arjan. Ik probeer plaatsvervangend te denken. Zelfs aan de dader. Zal hij spijt hebben? Zal hij denken: had ik het maar niet gedaan? ‘In a New York minute everything can change.’
@Levja. Ook al ben ik het er niet mee eens, ik volg je redenering wel. Maar één ding weet ik wel: Wat hier gebeurde, had niets met geloof te maken.
En ja, ik denk dat geloof liefde kan voortbrengen en andersom.
@Han. Geloof gebaseerd op angst bestaat volgens mij niet. Dat is geen geloof maar onderdrukking en brengt verschrikkelijk veel kwaad mee.
@Arjan. En dat is nu precies waarop het traditionele geloof is gebaseerd: angst! Geloof heeft alleen maar onderdrukt.
@Han. Zelf heb ik de afgelopen dagen (zoals duizenden ouders denk ik) me wat proberen te verplaatsen in de ouders. Van de slachtoffers. Ben er mee gestopt.
En ook te verplaatsen in ouders van daders; zoals je zegt kan alles veranderen in een minuut.
@Arjan. Door deze twee stukjes te schrijven heb ik het van me af geschreven. Wat een ellende.
@Han. Als (en alleen maar als..) dat zo is, gooi ik de traditie overboord (doe ik af en toe al wel een beetje) en houd ik het geloof.
Je kunt veel zeggen over Jezus, niet dat hij mensen onderdrukte. Zijn volgelingen, is een ander verhaal, die maakten en maken er regelmatig een potje van.
@Arjan. Ik wil er geen godsdienstige discussie van maken. Dat is ook niet het uitgangspunt van mijn stukjes. Ik respecteer jou. Waar jij in gelooft is uiteraard aan jou.
@Han. Misschien komt er ooit een 120W-borrel. Dan drinken we er een lekker glas wijn op! Enneuhh…. discussie hoeft van mij ook niet. Kom er steeds meer achter dat ook mijn manier maar een manier is.
@Arjan. Dat lijkt me een goed idee! Proost!
Ik heb er zelf moeite mee om gebeurtenissen als de dood van Romy en Savannah tot onderwerp van een stukje te maken. Datzelfde gevoel had ik ook na de ramp met de MH-17. Dit is een voor iedereen toegankelijke website en de kans is misschien niet heel erg groot, maar wel altijd aanwezig dat nabestaanden het lezen.
Maar wat voor mij geldt, hoeft natuurlijk niet voor anderen te gelden.
@Han: voor de goede orde: inderdaad, de teller wil niet vaak omdraaien als ik hart. Ik weet nog altijd niet hoe het komt. Daarom plaats ik ze bij de comments als ik er één geef.
@Hay. Deze vreselijke gebeurtenis is niet uit mijn gedachten. Dat staat in schril contrast met de gedachte, het gevoel van beide moeders. Hoe moeten zij zich voelen? Hoe komen ze iedere minuut van de dag door? Daarom heb ik deze twee stukjes geschreven, ook vanuit het godsdienstige perspectief. Zonder humor erin te leggen of de draak te steken met het geloof wat ik doorgaans doe. Met andere woorden: ik ben zorgvuldig te werk gegaan.
Je hebt helemaal gelijk, Han. Ik lever ook geen kritiek op jou, maar probeer enkel uit te leggen hoe mijn eigen gevoel is en wat mijn overweging is om dit soort actuele onderwerpen liever te vermijden. Niemand weet hoe nabestaanden met al hun emoties zoiets zullen lezen of op zullen vatten. Maar misschien ben ik met zo’n opstelling wel al te voorzichtig. Wie zal het zeggen?…
@Hay. Toch wilde ik dit onderwerp niet mijden. Maar ik begrijp jouw overweging.
@Nele. Maakt niets uit, hoor! Bedankt.
@Han, @Hay: zulke onderwerpen doen me sterk denken aan de rode knoppen uit de roze koffertjes…
@Nele. Dat begrijp ik niet…
@Han: wat Hay zegt: ” Niemand weet hoe nabestaanden met al hun emoties zoiets zullen lezen of op zullen vatten. ”
Sommige onderwerpen kunnen net zo goed werken als explosief materiaal. Zoiets.
@Nele. Daarom heb ik het ook niet scherp of kwetsend geschreven.
@ Han; wederom TOP <3