Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen

Leugenachtige ogen

30 maart 2017 | 120w | Han Maas | 2 |

Even overweegt hij het vetertje op haar rug snoeihard te strikken – zoals ze hem ooit heeft gedaan – als ze glimlachend vraagt: ‘Wil jij mijn bloesje even vastmaken?’

Ze verlaat het grote huis, voelt nog steeds die oude, koude, maar rijke hand op haar rug.
‘Ik moet vanavond weg. Mijn vriendin voelt zich niet goed,’ heeft ze ‘s morgens gezegd.
Haar glimlach kan haar leugenachtige ogen niet verbergen… Hij weet waar ze heen gaat.

Aan de andere kant van de stad, waar mensen een ‘ tweede liefde’ zoeken, valt hij met vurige ogen vol passie in haar armen.
‘Eerdaags blijf ik voorgoed bij je. Ik zweer het,’ zegt ze als hij het vetertje weer heeft gestrikt.
Haar glimlach is een flinterdunne vermomming.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »