In de zoektocht naar de waarheid stel ik me oftig de vraag wat werkelijk is en wat niet. Waar aan vasthouden en wat beter los te laten. Het destijds gekozen hazenpad, die ene koffer die ik meenam, maar vooral alles wat ik achterliet, zijn voor mij het bewijs dat je niet zonder het verleden kunt leven, maar dat je wel op een vorm van herinneringendieet kunt gaan. Stoppen met het almaar wegen van die oude waarheid is geen misdaad. Lijnen uitzetten, puur uit bescherming tegen het demoon van verdriet en pijn, dat enkel leeft om in het hier en nu stukken uit het daadwerkelijke geluk te scheuren. Wat geeft mij de kracht zo een streng dieet te volgen? Jouw liefde.


Een stukje om meerdere keren te herlezen; mooi.
Vast houden moet vasthouden zijn naar mijn idee.
Inderdaad Ewald, aangepast 😉 Bedankt voor het compliment.