Door de mazen van het gesloten cyber-incontinente internet ontsnapt.
Een afslag genomen naar een boek met mooie foto’s.
Surfen gebeurt hooguit nog op de golven.
Ik zoek niets, maar vind alles in die encyclopedie.
En diep in mijn zak een dubbeltje.
Ik draai aan een schijf in een beslagen glazen huisje.
‘Hallo… Ik kom weer naar huis.’
Meer nu dan toekomst.
Op zoek naar spannende onzekerheid zonder gecreëerde behoeftes.
Kennedy is een Berliner.
Martin Luther King heeft een droom.
Een fotorolletje wordt ontwikkeld.
Opstaan om de kanalenkiezer van 1 naar 2 te draaien.
Kleuren zitten in je hoofd.
Doorbroken taboes.
De calculator is op school verboden.
Ziekenfonds of particulier.
Lampen gloeien, kolenkachels branden.
Alles komt anders uit dan je denkt.
@Han: wow, ik ga hem nog een paar keer lezen, voordat ik hem helemaal heb, maar nu alvast mijn hartje!
Later als je klein bent. Utopisch. Mooi Han.
@lisette en Ewald. Ik dank jullie hartelijk!
Geweldig en mooi zijn te eufemistisch voor dit. I love it. <3
Speelt dit verhaal zich af in het nu of toch ergens in de nabije/verre toekomst?
Een stukje dat vele kanten op kan en ruimte laat voor verdere speculaties. Leuk vind ik dat.
Als het zich in de toekomst afspeelt, wel, dan vraag ik mij meteen af waar die kolen ineens vandaan komen… Is er een speciale meteorieteninslag geweest? Of worden er verkoolde mensen gebruikt als nieuwe grondstof?
@Nele. Dank je voor je hartelijke reactie. Het is vooral een (geromantiseerde)hang naar de eenvoud van weleer. Nostalgie.
Heel mooi, laatste regel maakt het helemaal af.
@quisqo. Dank je wel!
Na het verschillende malen gelezen te hebben wordt het steeds duidelijker wat je bedoelt. De eerste keer zat ik echt van:??
Maar het is mooi en origineel, dit stukje proza/gedicht. :))
@Marijcke Cauwe. Fijn dat het nu duidelijk is. Hartelijk dank voor je leuke woorden.
Knap stukje Han