‘Kinderen en werk, het lukt niet zomaar om je daarvan los te maken’.
Ze zitten tegenover mij aan de grote gemeenschappelijke tafel, man en vrouw in uniseks wandelkleding. Het is rumoerig, pelgrims om ons heen spreken vele talen door elkaar. Koeterwaals is het resultaat. Eten wat de pot schaft, vanavond wachtten stapelbedden, stinksokken en snurkers. Morgenvroeg op pad, opkomende zon in de rug.
Zij lijken me niet passen in deze ruige atmosfeer, hij groot en grijs, zij klein en timide, gesoigneerd.
‘Waarom doen jullie dit?’
‘We hebben nu tijd en we wilden het al zo lang,’ glimlacht zij.
‘Mijn man heeft beginstadium ALS. Gaan we nu niet dan wordt het nooit meer. We zien wel hoe ver we komen.’
Respect.
Laatste zin tilt het stukje op een hoger niveau. Ik zou het woord respect niet als afsluiter gebruiken omdat de lezer zelf die conclusie zou kunnen trekken.
Ben: De beladenheid krijgt te kort aandacht denk ik. Ook: wachtten hier met een t teveel. Morgenvroeg bedoeld als morgen vroeg?
Dank voor jullie reactie. Jullie hebben helemaal gelijk.