Pas vrij laat in mijn leven ben ik erachter gekomen. Als we iemand voor de eerste keer zien, scannen we in een kleine tel of iemand hoort in het hokje ‘man’ of ‘vrouw’. En als dat niet meteen duidelijk is, raken we in de war. Het hokje moet duidelijkheid geven.
Inmiddels zijn er al veel televisieprogramma’s gewijd aan het verdriet die deze verwarring geeft aan de betrokkenen zelf.
De pijn die het doet om jezelf te laten ombouwen tot het andere hokje, of de eenzaamheid als je in geen van de twee hokjes past.
Het is vaak ingewikkeld, maar onze wc-hokjes omtoveren tot uniseks gelegenheden moet toch vrij eenvoudig zijn.
Loskomen van onze hokjesgeest lijkt mij een vooruitgang voor iedereen.
Helemaal met je eens, Lisette. Internationaal is er al een voorzichtig begin mee gemaakt. Ik meen in Canada, als ik het me goed herinner. Veranderingen gaan vaak langzaam, maar als er een schaap over de dam is …
@Ewald, dat is waar, en ik geloof zelfs dat het nieuwe gemeentehuis van Utrecht deze toiletten ook heeft. Maar ook daarover is de nodige strijd gevoerd,begrijp ik.
Strijd gaat vaak aan verandering vooraf, Lisette. Als we allemaal makke schapen zouden zijn, zou op ieder gebied de status quo gehandhaafd blijven.
Leuk stukje Lisette. Mensen kijken altijd naar de verschillen. Of willen perse anders zijn. Zelden gewoon zichhzelf.
@Berdien, interessant. de vraag is wel wie ‘zichzelf’ is, als je je zo niet thuis voelt in je eigen lichaam.
Goed weergegeven hoe we ondanks alle openheid nog steeds in hokjes denken. Of we ooit echt een vrije geest krijgen? Ik hoop het wel.
@Levja, tja, misschien hebben we in tijden van onrust juist weer meer behoefte aan hokjes, dan lijkt alles weer overzichtelijker…
Zou best kunnen @Lisette. Ik hoop het niet. Ik denk dat onze hersens veel meer’ruimdenkend’ zijn, dan we veronderstellen. Als we weer terug kruipen, ben ik bang dat we weer kortzichtig worden.
Mooi in het themawoord ingepast Lisette. Ca. 20 jaar geleden op Zweedse campings maakte men geen onderscheid. Het lijkt nu meer op de voorgrond te staan. Blij en tevreden zou voor iedereen mogelijk moeten zijn, hoop ik altijd.
@Marie, ik hoop met je mee!
Hoop doet leven en als veel mensen dat doen gaat het een ongeschreven regel worden wellicht Lisette.
@Marie. Eerlijk gezegd scan ik hoe iemands energie aanvoelt. Dat doe ik mijn hele leven al.
Kleine voor tel zou ik weglaten: dat zit al in tel opgesloten.
@Han, en dan voelde Marie’s energie aan als die van mij? ??
@Lisette. Haha, soms lopen die door elkaar heen. Excuus.
@Han, geeft niks hoor!