De tijd dat je schaamteloos, alles om je heen negerend, door de stad kon fietsen, is voorbij. Vraag me niet waarom. Er is een nieuw soort ‘bewustzijn’ bij de meeste fietsers opgestaan. Opvallend vaak steken ze hun hand uit om richting aan te geven, wachten ze voor rode lichten en kijken ze voortdurend om zich heen om op te letten wat het andere verkeer om hen heen uitvoert. Belachelijk vind ik dit. Waar is die tijd gebleven dat de gemiddelde fietser met drie kinderen achterop en turend naar zijn mobieltje zomaar oversteekt in je dode hoek? Het geluid van krakende botten en gillende stemmen onder de bumper van mijn BMW. Ach, noem mij maar nostalgisch, maar vroeger was alles beter.

Scherp. In alle opzichten.
Het is maar vanuit welke hoek je kijkt, brr de krakende botten. Cynisch bedoelt?
<3 Jouw stukje, vind ik grappig en moedig, de volgende wetenschap niet: elke vijfentwintig seconden schijnt er iemand te sterven, door een verkeersongeval. 🙁
Dat klopt niet, Nele. Dat zou neerkomen op 2.3 miljoen verkeersdoden wereldwijd per jaar. Sinds 2007 ligt dit cijfer tamelijk stabiel op 1.25 miljoen per jaar. Nog te veel natuurlijk, maar toch 1.05 miljoen minder. Gelukkig maar.
@Nele In Nederland sterven jaarlijks zo’n 600 mensen in het verkeer. Drie keer zo weinig als aan zelfmoord.
Tjee, om maar niet ‘cynisch’ te doen: nu weet ik waar m’n volgende stukje over gaat! 😉
@Frank: dat sterfgeval, om de 25 seconden is een berekening op wereldwijde schaal. Nederland is een paradijs in vergelijking met vele andere landen. 🙂 (En dan nog zo veel zelfmoorden. 🙁 )
@Ewald: kan kloppen, afhankelijk van de bron, die je raadpleegt.
@Lijmstok: ik ben benieuwd naar je volgende stukje. 🙂
Nele, mijn bron: rapport Verenigde Naties.