Een fluitend geluid. Een knal. De zoveelste.
Barre, zo groot als hij intussen is, klampt zich aan zijn moeder vast. Hij durft niet, zoals zijn oom Egge, voor het raam te gaan staan.
Egge houdt zijn handen tegen zijn oren. ‘Whoe!’ roept hij. ‘Dit is zo bizar … ik vrees …’
‘Wat is er, oom Egge?’ vraagt Barre. ‘Wat ziet u?’
‘Sterren die van beneden naar boven schieten en van boven naar beneden. In allerlei kleuren.’
‘Wat betekent dat? Hoe kunnen sterren …?’
‘De wereld vergaat, dat is wat er aan de hand is,’ bromt Zegge. ‘Eerst die onbegrijpelijke kou en nu die knallen en vallende en schietende sterren. Het is gedaan met ons.’
Barre omklemt zijn moeder nog steviger. Ze gaan eraan!


Een hele mooie en spannende aflevering weer van de Blauwtjes. Het oude jaar is voorbij, wat zal het nieuwe brengen?
@Marlies. Ach, daar zijn ze weer. Leuk!
@Nel en @Han, dank voor jullie commentaar.
Marlies, leuk om te lezen dat de Blauwtjes het einde van het jaar weer overleefd hebben. Je krijgt een hartje van mij.
Barre, Egge, Zegge, verkeer ik in de laatste aflevering van Sesamstraat of Jiskefet? Leest wel lekker weg.
Dank je, @Jacqueline.
@Mien, ha ha! Zou zomaar kunnen. Het is deel 38 van mijn Blauwtjesserie.
Mooie vertelling Marlies. Ben nieuwsgierig naar het vervolg!
Dank je, Marie.
Zo mooi de jaarwisseling weergegeven. De blauwtjes denken in goud.
Dank je, Levja.
Misschien zag ik het verkeerd @Marlies. Echter, dit las ik eruit.
@Levja, wat bedoel je eigenlijk met ‘ze denken in goud’?
@Marlies: mijn zelfverzonnen uitdrukking voor puur denken.
@Levja – Oké, nu snap ik het.