Schrijf mee!
« »

Cultuur, Fictie, Natuur

Het einde van de wereld (Blauwtjes 38)

18 januari 2017 | 123w | Marlies Vaz Nunes | 9 |

Een fluitend geluid. Een knal. De zoveelste.
Barre, zo groot als hij intussen is, klampt zich aan zijn moeder vast. Hij durft niet, zoals zijn oom Egge, voor het raam te gaan staan.
Egge houdt zijn handen tegen zijn oren. ‘Whoe!’ roept hij. ‘Dit is zo bizar … ik vrees …’
‘Wat is er, oom Egge?’ vraagt Barre. ‘Wat ziet u?’
‘Sterren die van beneden naar boven schieten en van boven naar beneden. In allerlei kleuren.’
‘Wat betekent dat? Hoe kunnen sterren …?’
‘De wereld vergaat, dat is wat er aan de hand is,’ bromt Zegge. ‘Eerst die onbegrijpelijke kou en nu die knallen en vallende en schietende sterren. Het is gedaan met ons.’
Barre omklemt zijn moeder nog steviger. Ze gaan eraan!

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Marlies Vaz Nunes of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

14 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »