Gisteren was het weer zover. Ons jaarlijkse ritueel: samen lunchen. En daarna een bezoekje brengen aan het kerkhof.
Het is een mooi rustig plekje, met veel groen. Daar liggen mijn ouders, innig samen. Zoals ze ons hele leven geweest zijn.
Toen ze – kort na elkaar – overleden, moesten we ook het ouderlijk huis leegruimen. Voor mij was dat derde afscheid onverwacht zwaar. Ik vond het vreselijk om de overbekende en vredige inrichting te gaan afbreken. Nu staan er losse herinneringen in de huizen van mijn drie broers en mijzelf.
We zijn inmiddels zo’n vier jaar vooruit geslingerd in de tijd. Onze levens zijn weer vol en druk.
Het is mooi om af en toe stil te staan bij onze liefdevolle jeugd.
Ook ik ga met regelmaat naar de begraafplaats. Het geeft me altijd kracht.
@Levja: ja, hè? Ik zeg ook altijd dat ik bij mijn ouders op bezoek ga. Ik benijd de landen waarin het gebruik is om op bepaalde dagen gewoon te gaan picknicken bij de graven van hun geliefden. Helaas staat ons weer dat ook niet toe.
Mooi beschreven hoe de herinneringen vastgehouden worden, Lisette.
Mooie sfeer Lisette, warm en intiem.
@Inge: inderdaad, vasthouden om het mooie te behouden.
@Marceline: dank je wel voor je compliment
@Lisette. Mooi en ontroerend. Laatst heb ik iets dergelijks geschreven: https://120w.nl/2017/antibegrafenis/
@Han: dank en inderdaad, een vergelijkbaar verhaal, het verhaal van onze generatie dus.
@Lisette. Wees blij dat je er nog naartoe kunt gaan.
@Han: zeker, daar heb je helemaal gelijk in!
Prachtig en liefdevol stukje, Lisette.
@Nel: grote dank!
@Lisette. Erg mooi! De inhoud van je verhaal en hoe je het opgeschreven hebt. Vooral dat je zegt ‘zoals ze ons hele leven geweest zijn’. Mooi dat je hier voor ‘ons’ kiest. Van mij een hartje.
@Arjan: dank voor je mooie woorden!