Het geluid van de weide omgeving mengde zich met de geur van het boerenleven. De koeien die een eindje verderop stonden te grazen snoven en herkauwden hun dagelijks bestaan. Ik stelde me voor hoe het briesje met haar haar zou spelen en hoe zij deze perfecte stilte aan zou horen. Zo lagen we naast elkaar en ik dacht onophoudelijk aan haar.
“Ga je mee ?”, vroeg ze.
“Nog even”, zei ik.
Haar handen, haar lach, haar geur, haar stem, haar doen en laten.
Daarna stond ik op en ging met haar mee. Na vijf passen door het hoge gras herinnerde ik mij dat ik me had voorgesteld hoe het briesje met haar haar zou spelen en hoe gelukkig ik toen was.
@Stefan:mooi, ook een beetje treurig stemmend. Hoe logisch het ook lijkt, volgens mij is het de wijde omgeving.
<3 Tijd staat niet stil…
Stefan, beetje sneu verhaal. Altijd verlangen en dromen, nooit nu genieten.
@ Berdien: goede opbouwende kritiek, altijd fijn om te lezen.
Misschien moet je het nog eens (goed) lezen, dan zul je zien dat het genieten juist in het hier en nu is…
@ Lisette: wijde wordt weide, noem het dichtelijke vrijheid. En uit nieuwsgierigheid: wat stemt je treurig ?
Hij dacht aan hoe hij zich voorstelde dat de wind met haar haar zou spelen terwijl hij de wind met haar haar ziet spelen. Veel hierder en nuër zah het nooit worden!