Schiermonnikoog staat bekend om het brede strand. Er was hem verteld dat je daar hele stukken kunt rondslenteren zonder ook maar een levend wezen tegen te komen, afgezien van een enkele meeuw of strandvogel. Dat was precies wat hij nodig had. Een enorme lege ruimte die hij mocht vullen met zijn eigen gevoelens en gedachten. Een zandvlakte om zijn emoties te schuren en te polijsten tot zijn ziel weer glad en krasvrij was. Sinds hij wist wat er zich in hem afspeelde had hij geen rust meer kunnen vinden. Want wat nou als hij het niet zou redden? Zou hij tijd hebben om gemaakte fouten te herstellen? En hoe zou dat moeten? Het eiland bood uitkomst. “Het is niet anders”.


Inderdaad, soms is het niet anders. Indrukwekkend stukje.
@unknownskin: wat mooi beschreven, die zielenroerselen in de ruimte van het Schierse strand!
Op Schier tot je zelf komen, herkenbaar.