Gisterenmiddag stond ik tijdens het wandelen plotseling oog in oog met een zeug. Al was het misschien een beer, daar wil ik vanaf zijn. In ieder geval voelde ik dat we allebei wisten hoe laat het was. De dood was aanwezig als een zon die voorlopig achter de wolken verborgen blijft. Het maakte blijkbaar weinig verschil om een varken of een mens te zijn. Enige tijd later genoot ik op het dichtbevolkte terras van strandpaviljoen De Zilvermeeuw – aan de boulevard van Egmond aan Zee – van een mok warme chocomel met slagroom. Ik leek deze zondagmiddag de enige te zijn die besloten had om alleen een wandeling te maken. De zandvlakte van het Noordzeestrand lag zich als een oceaan te vervelen.
« Christroffel
Diagnose »
« Christroffel Diagnose »
Mensen
Eeuwigheidsmomenten
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Peter Mabelus of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
11 reacties
Reageren
« Christroffel Diagnose »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Prachtige slotzin Peter.
Dank je, Levja. Ligt het aan mij of zijn er deze week zeer weinig lezers en hartjes?
Misschien omdat hartjes op deze site in het zand vallen en iedereen zich daardoor op de vlakte houdt?
Voorheen gaf ik iedereen een hartje, gewoon voor het meedoen. Nu niemand meer.
Haha. Zou dat de reden voor de recente harteloosheid zijn?
@Peter, @Levja: volgens de laatste weerberichten vallen de hartjes voor deze week op de nacht van zaterdag op zondag. Als de voorspellingen juist zijn, mogen we voor morgen een dag van grote droogte verwachten… ?
Waar het hart van vol is, loopt de mond over. ?
Van mij een hartje. ❤️
wie over het strand naar de zee kijkt voelt iets van eeuwigheid
@NeleDeDeyne. We zullen het zaterdagavond zien!
@Mien. Ik voel je hartje wel, maar ik zie hem niet. ?
@José. We lijken kleiner dan niets, maar zijn groter dan we denken.