Schrijf mee!
« »

Fictie

Visioen

18 december 2017 | 120w | Hadeke | 5 |

Hier sta ik. De golven slaan stuk op het land. Het eeuwig ruisen en verder niets of niemand behalve ik. Een oneindige zandvlakte voor en achter mij, afgebakend door duinen en water.
‘Halloooo!’ schreeuw ik.
Ik herken mijn stem bijna niet, vervormd als hij is door de invloeden van het natuurgeweld.
Het schreeuwen lucht me op. Maakt mijn hoofd leeg.
Ik denk aan vroeger. Zondag. De kerk. Abraham: ‘… en uw zaad zeer vermenigvuldigen, als de sterren des hemels, en als het zand, …’
Het zaad.
In de verte kleurt de vlakte wit en kruipt onvermijdelijk naar mij toe, tot ik uiteindelijk in de witte dikke vloeistof wegzak. Ik laat me drijven, tot het donker wordt en ik de sterren kan tellen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »