Alleen maakwerk opgegeven. Een schrijfopdracht met als onderwerp het hun onbekende woord ‘nucleotide’. Ik sta op van achter mijn bureau en loop de rumoerige klas in. Met het lesboek opengeslagen in de hand kijk ik de klas door en vraag me hardop af wie begint met het voorlezen van het gemaakte werk.
Daar mijn leerlingen uitblinken in allerlei talenten maar niet in het maken van huiswerk, weet ik dat dit een garantie is om rustig mijn les te kunnen beginnen.
Vanaf het moment dat zij weten het risico te lopen geconfronteerd te worden met de gevolgen van hun keuzes gisteravond, start de onzichtbare wedstrijd “hoe val ik niet op”. Met als voor mij gunstig bijproduct dat het rumoer snel verstilt.


Leuk!
Arjan, handig aangepakt in alle opzichten. Je leest jouw meestersgrijns tussen de regels door.
Meesterlijk
Ken je ‘vijand’. Ik voel met de leerlingen mee..
Ik weet precies hoe je leerlingen zich voelen en dan jouw oplettend oog. Er is geen ontkomen aan!
Ha, bedankt voor jullie reacties! Ik wil hier eigenlijk helemaal vervolgverhaal van maken. Is het handig om dan een link aan te maken (zoals bij feuilletons) of juist niet bij de themaverhalen?
@Arjan, wat mooi beschreven hoe het er in de klas aan toe gaat. Ik heb nu net alledrie de verhalen in omgekeerde volgorde gelezen, wat een knappe opbouw!
@Lisette.Dankjewel! Ik heb dit verhaal (ongeveer met dezelfde strekking) paar maanden geleden als een blog geschreven. Moet wel zeggen dat het ombouwen naar een vervolgverhaal moeilijker is dan het verhaal zelf.