Post uit Frankrijk met daarop een logo van de Limburgse vlag. Verbaasd open ik de enveloppe en lees. Mijn Frans is roestig. Na een paar keer lezen begrijp ik dat de schrijfster wilt weten of ik de ‘madam’ ben, die haar zo’n twintig jaar geleden in Trinité een bandeau cadeau heeft gedaan. ‘Hoe heeft ze mij gevonden?’
Bijgesloten zit een vliegticket en een uitnodiging voor haar bruiloft. Om er zeker van te zijn dat ik het echt ben, vraagt ze mij haar te bellen en om de poes te beschrijven. Dat is niet moeilijk, ik weet zelfs de naam nog. Op de uitnodiging staat een foto van een zelfverzekerde vrouw met dezelfde haarband in het haar. Ik pak mijn telefoon.
@Nancy B. Leuk verhaaltje, maar ik heb wel wat vragen:
Als de vrouw jou schrijft, waarom twijfelt ze dan wie je bent? En bij twijfel sluit je denk ik geen ticket bij.
Waarom een logo van de Limburgse vlag. (Trouwens, ik zou afbeelding schrijven; een logo is iets anders.)
@Han, begrijpelijke vragen. Dit is het vervolg op Ton Badhemds bijdrage, vandaar het logo. Het is een rijke vrouw. Mocht ze de verkeerde het ticket hebben gestuurd en ze krijgt niet het bevestigende telefoontje, annuleert ze de boeking. Voor haar een kleinigheid.
@Nancy B. O, excuus, dat heb ik even gemist.
@Han geen probleem hoor.
Ik ben dol op post, een brief van dit kaliber zou ik jubelend aan mezelf voorlezen. Leuk! Ben benieuwd hoe de bruiloft zal verlopen.
@Alice ja ik ook, was het maar non-fictie. Ik denk dat Ton Badhemd vandaag of morgen verslag van de bruiloft doet?
Ha Nancy en Ton, wat een enig feuilleton schrijven jullie hier! 😉
@Marceline, jouw tandemrit met Ton is anders ook erg leuk?
Heel leuk ingespeeld op verhaal van Ton, Nancy.
@Nel, dankjewel