Vanuit een vreemde bekeken moet het heel raar ogen. Een volwassen vrouw die met haar wijsvinger continu over het randje van haar linker oorschelp strijkt. Steeds opnieuw.
Het gevoel van de subtiele – nauwelijks waarneembare – onderbreking van de zachte koude huid eromheen geeft mij rust. Vraag me niet naar het hoe en waarom. Ook het wanneer moet ik je schuldig blijven. Ik doe het al zolang ik me kan herinneren. Vroeger ging het samen met de rechter duim in mijn mond en een pluk haar tussen de rest van mijn vingers. Het duimen heb ik afgeleerd, al wil ik soms nog wel eens aan mijn haren plukken. Alles het liefst op het ritme van een tikkende klok.
Tik, tak, tik, tak.
« Collega’s
Even Apeldoorn bellen »
« Collega’s Even Apeldoorn bellen »
Column
Tik Tak
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Collega’s Even Apeldoorn bellen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Aha, er ontstaat een beeld. Toch vind ik het best een bescheiden ticje. Er zijn er vast meer. Wel ben je een ’t’ vergeten, Sanne (strijk). Waarschijnlijk zat je weer eens aan je oor <3
Ook ik dacht dat de t in je oor gekropen was door de beweging. Toch vind ik dit wel een lieve tic. Die tikkende klok vind ik minder.
Mijn <3 heb je
Sanne, hieronder een oude reclame-slogan van tictac. Het meisje rechts op de foto… Ben jij dat?
https://twitter.com/stan_putman/status/212684964309905409
Oh nee, het is haar rechteroor. Een lotgenoot dus.
Lotgenoot inderdaad, een andere tic is dat ik altijd raar kijk als er een camera in de buurt is … Je zal mij dus niet vaak op de gevoelige plaat vastgelegd zien, Ewald 😉
Sanne, ontroerend open. Hartje