Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Taaier met de jaren

14 september 2016 | 120w | Walter Midas | 4 |

Ik zag mijn hoogbejaarde overbuurvrouw naar buiten stappen op een steenkoude winternamiddag. Het zou gaan stormen, dus ik hield mijn hart vast. De sneeuw was net begonnen te vallen en de schemering veranderde in een kille duisternis. Zou ze het redden? Deze kou, op haar leeftijd, hoe kon dat goed gaan? Elk kwartier controleerde ik of het licht achter haar raampje al brandde, met het voornemen om haar te zoeken. Moest ik de hulpdiensten alvast bellen? De wind huilde, ik hield het niet langer uit. Met mijn telefoon aan mijn oor keek ik voor de laatste keer naar buiten.
Daar was ze, in de deuropening, inclusief twee reusachtige, gevulde boodschappentassen. Ze zag me kijken, knipoogde en glipte snel naar binnen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Walter Midas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »