We stellen ons weer op langs het parcours. Het spandoek wordt uitgerold, de toeters in de aanslag. Het duurt even voordat we hem in het vizier krijgen. Vervolgens begint iedereen uitzinnig te gillen en te schreeuwen. Zijn gezicht klaart op, nieuwe energie golft door zijn lijf. Al rennend slaat hij zijn handen tegen de onze. Zweet gutst van zijn voorhoofd. En voordat we het weten kijken we hem op zijn rug en verdwijnt hij weer langzaam uit beeld. Het zwemmen, fietsen en het hardlopen hebben duidelijke sporen achtergelaten. Nog ‘maar’ 1 ronde te gaan.
We verdringen ons bij de finish. Zichtbaar vermoeid, holle ogen. Maar de laatste meters stralend over de eindstreep met aan beide handen zijn jonge kinderen.
Onbetaalbaar.


Mooi stukje met inderdaad een onbetaalbaar einde.
Heel mooi stukje
Dank jullie wel!
Hartverwarmend lief. Komt helemaal binnen bij me.
Misschien laatste woord “onbetaalbaar” weglaten.
Dit is zo mooi en spreekt boekdelen voor mij: Zichtbaar vermoeid, holle ogen. Maar de laatste meters stralend over de eindstreep met aan beide handen zijn jonge kinderen.
@Maria, bedankt voor je warme reactie!