De wereld is symmetrisch, drievoudig, zoals iedereen weet.
Toen ik jong was, wilde ik weten hoe dat zat. Ik ging naar het middelpunt van de wereld. Daar stond een grote rots, met drie gelijke wanden. Ik liep om de rots heen, zag driemaal dezelfde zaken en kwam driemaal dezelfde mensen tegen. Daarna besloot ik de rots te beklimmen. Toen ik mijn hoofd boven de rand uitstak, zag ik mijzelf dat nog tweemaal doen. We liepen naar onszelf toe. Hoewel we hetzelfde deden en zeiden, zag ik dat onze gedachten anders waren.
Nog steeds vind ik dat een troostvolle gedachte: dat er twee anderen zijn die hetzelfde beleven, doen, liefhebben als ik, maar dat we toch onze eigen unieke gedachten hebben.
Driewerf hoera. 😉
Briljant!
Een Kunststukje, met hoofdletter K
Elk mens is uniek, ik moet een beetje denken aan tekening van Esscher, waar iets niet is wat het lijkt.
Ijzersterk verhaal!
@Gijs: troostvol is het, jazeker. En nog troostender is de bedenking dat er meer dan duizend wegen zijn die naar Rome leiden. Of naar Parijs. Of naar Milaan. (Vul zelf verder aan…)