Socrates heeft zijn bijnaam te danken aan de befaamde Braziliaanse voetballer. Zijn vlassige baard en snor, zijn markante haardos en zijn tanige lichaam doen inderdaad denken aan de baltovenaar uit de jaren tachtig, die bij ons allang vergeten lijkt.
Socrates is onze gids in het Keniaans nationaal park Tsavo. We overnachten in kleine tentjes bovenop de Landrovers. Alleen Socrates richt zijn slaapplek op de grond in.
Ik kan verdrinken in zijn ogen. Zijn lach. En vandaag lig ik op de grond, naast hem. Tussen onze zoenen door, hoor ik geritsel. Ik grijp naar mijn zaklantaarn en zie een muis wegschieten uit de lichtbundel.
‘Aaah!’ breng ik uit.
Hij lacht.
‘Look. The crocidura xantippe. Nobody beats Xantippe.’
‘So true,’ verzucht ik.


Leuk verhaaltje en originele invulling, Hadeke.
Je opmerking van laatst dat je vaak, ten onrechte, voor een vrouw wordt gehouden, beschouw ik als aandachttrekkerij. Je werkt het bewust in de hand en geniet er overduidelijk van.
Prima wat mij betreft. Veel van je verhaaltjes zijn de moeite waard, ook deze.
Ik beschouw de rolverwarring als een compliment en vind het inderdaad grappig. Toch ben ik er niet bewust naar op zoek. Ik krijg een idee en werk dat uit. Daarbij wissel ik regelmatig ‘van rol’.
Dank voor je reactie en het compliment daarin.
Origineel gevonden: crocidura xantippe. Ik heb het even opgezocht, lief muisje hoor.
Eerlijk gezegd moest ik het ook opzoeken en vooral het leefgebied bepalen. 😉 Geen verhaal zonder vooronderzoek.
Dank voor je teactie.
mooi beschreven, je mag als schrijver trouwens elke gedaante aannemen, jong, oud man, vrouw, dat is juist het leuke van schrijven toch