Ze sollen met haar. Met zijn tweeën vliegen ze af en aan langs haar web. Soms tikken ze met hun vleugels een van de gespannen draden aan waarop ze razendsnel naar het bibberende stukje rent … tevergeefs; ze zijn alweer gevlogen.
De waaghalzen weten het zelfs te presteren zo rakelings langs haar ranke poten te vliegen, dat je de adrenaline in haar slanke lijfje ziet pompen terwijl ze een verwoede poging doet om de twee achterna te rennen. Gretig strekt ze daarbij haar voorste twee poten zo ver mogelijk uit om haar prooi binnen te kunnen halen … maar voor niets; wederom zijn ze weg.
Behoorlijk geïrriteerd (inmiddels ook erg hongerig) kruipt ze weer terug in positie. Verdomde vliegen, tuig eerste klas.
Meer ‘Bossen’ altijd welkom, Valerie!
Dank Ewald 🙂 Weekje vakantie zorgt dat de deur van inspiratie weer even open kan.
Dan wens ik je een fijne vakantie en veel inspiratie, Valerie!
Verrassend perspectief, Valerie.
Heel leuk geschreven.