Daar ligt het, een mooi rood stuk vlees in de marinade, de salade staat ernaast al klaar. Iets te vroeg lijkt me, aangezien het vlees nog gebakken moet worden voor het kan worden geserveerd. De kok snijdt behendig een wortel in de vorm van een bloem. Dit wordt niet zomaar een gerecht.
Ik leun naar voren om een glas water te pakken, ik kan er net niet bij. Verschrikkelijk, zo’n droge mond als ik heb. Ik probeer nog een keer het glas te grijpen, weer tevergeefs.
Mijn blik glijdt terug naar het stuk vlees dat daar ligt te wachten om gebakken te worden.
Vervolgens kijk ik naar het stompje van mijn arm. Zorgvuldig verbonden, zodat ik het hoofdgerecht niet mis.
Brrr… Titel heel goed.
Jakkes wat luguber. Ik hoop dat het bij een arm blijft. Dit is wel heel letterlijk in je eigen vlees snijden.