Rocco Granata’s ‘Marina’ klinkt vrolijk op de radio. Mia maakt haar favoriete marinade klaar. Het is snikheet buiten. Witlofsalade met blikmandarijn, slasaus en azijn, is verfrissend op een hete zomerdag.
Ik mag de tafel dekken. Mia neuriet zachtjes ‘Marina’ mee. Vandaag zit ze goed in haar vel. Wat een mooie dag. We schuiven aan tafel. In een veel te kleine keuken. Zes diepe borden, messen, vorken, lepels, heb ik netjes geschikt.
Eerst komt de tomatensoep. Daarna in hetzelfde bord de witlofsalade, aardappelpuree en vissticks. Vol afschuw kijk ik naar de droge rode rand van het bord. De aardappelpuree kleurt langzaam roze.
Het toetje, magere yoghurt, volgt in hetzelfde diepe bord. Korstjes roze aardappelpuree drijven in witte waterige vloeistof. Ik walg.
ja, dat was zo rond 1961, je ontkwam er niet aan.
Aan Rocco of aan het bord?
Ook nog eind jaren 70 hoor. Ik heb een heel duidelijk beeld Mien 🙂
Die vla op de restanten van de aardappels…. hoe goed je je bord ook had uitgeschraapt. Brrrr