Haar huid is licht doorschijnend. Lijkt sprekend op dunne, tere was. De immer gestijlde krullen, nu plat op het voorhoofd als een afgedragen jas. Drie generaties komen samen en eren de laatste van generatie vier, scheef hangend in haar rolstoel, maar nog altijd zeer verguld en fier. De slagroom op haar verjaardagstaartje. Zakt langzaam in naast het kopje koffie, onaangeroerd en koud. Kleinkinderen zeggen tegen hun jonge kroost: ‘Oude oma is heel oud.’ Soms wordt ze even wakker, observeert dan met een glimlach de levendigheid om zich heen. Ze zwaait naar alle bekende gezichten, van haar nageslacht ontbreekt er geen. Haar gedachten zijn vaak warrig, helder denken gaat en komt. Deinend als een jaknikker, die bijna tevergeefs naar olie pompt.


Prachtig! Sfeervol en beeldend geschreven, @Matthijs
Puntje:
verjaardagstaartje.Zakt > verjaardagstaartje zakt
Hartje!
Een hele mooie schets, Mathijs. Respectvol en levensecht.
~ stijlvol ~
Een gedicht omgebouwd tot proza! Geen slecht uitgangspunt!
Mooi en herkenbaar.
Met vriendelijke groet + hartje,
Chris
Wat mooi en het leest ook lekker door het rijm 😉
Een liefdevol stukje Matthijs!
Bedankt voor jullie leuke reacties!
En goed punt inderdaad, Nel. Daar heb ik helemaal overheen gekeken helaas. @Irma en Chris: ben normaal niet zo van de rijm, maar kwam er onverwacht zo uit 😉
Broeder Zantinga,
Mooie poëzie. Ik zag het alleen niet boven de titel staan.
Oh Matthijs!Even stil geworden (figuurlijk). Hartje.
Dank jullie, Vmetde Vork en buitenboek! @VmetdeVork: ik weet vaak niet zo goed wat wel en wat niet onder poëzie valt, daarom ook bewust niet voor die optie gekozen.
Mooi <3
Dank je, Conny!
mooi, ze is er nog wel en ook een beetje al niet meer, knikkend in de schaduw
Precies, José. Dank je