Charles had altijd van de kleur blauw gehouden. Het was misschien een kille kleur en de kleur van de kou, maar voor hem was het veel meer. Het was de kleur van vriendschap, van samen de kroeg in duiken om zich blauw te drinken met zijn gabbers. Het was de kleur van haar jurkje toen hij haar voor het eerst zag, van de nachten samen sterren kijken en van de ring toen hij haar ten huwelijk vroeg.
Het was de kleur van de linten in haar haren toen ze voor het altaar stond. Het was hoe hij zich voelde toen hij haar vozend met een ander aantrof.
Het was niet de kleur van haar bloed toen hij de trekker overhaalde.
Recente reacties