Ik lig met mijn hoofd half onder het kussen. De gordijnen zijn nog open. Waarom heb ik deze niet dichtgedaan? Omdat ik de nacht wil zien komen? Omdat de dag de nacht daagt? Ik weet het niet meer. Hoef het ook niet te weten. Het enige dat me nu nog zorgen baart is het nachtdiep. Ik weet dat het zo gaat komen. Maar wanneer precies?
Al weken lig ik in training, maar het wil eenvoudigweg niet echt lukken. Het nachtdiep laat zich niet eenvoudig spotten. Laat staan vatten. Memento mori denk ik dan onwillekeurig. Waarom? geen idee. Het moet de donkerte zijn. Het nachtdiep dus. Ongrijpbaar. Ook voor die zwarte vogel, die op de vensterbank zijn veren gladstrijkt, met kraalogen.
Omdat de dag de nacht daagt. Een mooie zin. In z’n geheel een mooi stukje.
Heel mooi geschreven. <3
@Mien. Mooie zinnen.Leuk. <3
Van je stukje net zo gecharmeerd als van nachtblauw.
Dank, dank, dank, dank.
Dit is mijn favoriet, van deze week, als er geen andere stukjes meer bijkomen, omdat ‘het nachtdiep’ voor mij, voor het ogenblik het mooiste woord van de week is.
Ik zou je HP wat tips kunnen geven, maar dat zal ik maar niet doen. Het nachtdiep is te grijpen, hij komt er wel.
Dank.