Schrijf mee!
« »

Fictie, Natuur

Lumbricus terrestris

6 april 2016 | 120w | Gijs Smit | 9 |

Eerst denk je dat het regen is. Maar als het geluid je bereikt en je de voetstappen voelt, herken je het: mensen. Maar wat veel.
Je herinnert je verhalen over legioenen mensen die overtrekken. Onwaarschijnlijke verhalen: zoveel mensen bestaan er toch niet.
Maar nu: duizenden!
Hoe langer het duurt, hoe beroerder je je voelt. De aarde wordt samengeperst, de druk neemt toe, je hele lichaam doet pijn. Je verliest je bewustzijn.

Het is stil. De geur van de wortels vertelt je dat boven de grond alles vertrapt is. De aarde om je heen is steen.
‘Het is afgelopen,’ denk je. Maar dan: ‘Ik leef nog. De aarde kan herstellen. Het hangt van mij af.’
En je gaat aan het werk.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

12 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »