Ze moet hem loslaten… Maar ze heeft hem toch op de wereld gezet, gezoogd en leren lopen?
Op het strand; niet gaan liggen want dan verlies je hem uit het oog. Tien uur ‘s morgens op het voetbalveld. Poets je tanden. Het komt wel goed…
In de hoek van zijn kamertje speelgoed dat nooit weg mocht, zelfs niet naar zolder. ‘Ik was alleen maar gelukkig toen ik klein was,’ hoort ze hem zeggen. In het andere kamertje de kapotte jukebox. Dwars door het glas geslagen met zijn vuist. De platen zijn nog heel, maar die had zijn vader al vernield door weg te gaan.
Heeft ze een keuze door knoppen in te drukken? Anders dan 112 zoals de hulpverlening zegt?
In de eerste alinea verwacht je nog dat een zoon op kamers gaat wonen.
Dan volgt de tweede alinea… Een heftig verhaaltje, Han.
Ewald, ja dat liegt er niet om. dank je.
Veel geprobeerd te geven aan de mannen in haar leven. Was het precies het verkeerde? Een vrouw vol onmacht en verdriet… een verhaaltje om over na te denken.
@Alice. Ja, Je kunt het zelf invullen. Dank je.
Oef, nee, niet iedereen wordt voor het geluk geboren. Schrijnend geschreven @Han
@Levja. Ja, het is zeker schrijnend! Dank je!
Han, ik heb bij het lezen van dit stukje associaties met de film: We need to talk about Kevin:
https://en.m.wikipedia.org/wiki/We_Need_to_Talk_About_Kevin_(film)
Een sfeer die beangstigt. Inderdaad een heftig stukje.
Een droevig en beangstigend stukje, Han.
@Nel, ik heb zojuist de plot van je link gelezen. Ik begrijp goed dat dit verhaaltje je daaraan doet denken.
@Nel. @ Marlies. Niet het leukste onderwerp en helaas niet zeldzaam. Wel uit het leven.
@Han, wat rauw en mooi. Zoveel verhalen in 120 woorden.
@Lisette. Dank je. Moeilijk als je maar 120 woorden hebt.
Een helder verhaal, dat niettemin veel ruimte voor eigen invulling laat.
Gr.+ <3,
Chris
@Han: ‘knoppen indrukken’, moet het niet zijn: ‘knoppen omdraaien en een paar nieuwe platen kopen?’
Mooi stukje.