‘Ik wil zijn wie ik ben en niet wie anderen denken dat ik ben.’
‘Dat imago heb je anders zelf gecreëerd.’
‘Dat wil ik nu veranderen. Ik wil geen groupies meer achter me aan hebben. Jonge meisjes die zichzelf nog niet kennen.’
‘Het zijn domme meiden!’
‘Het zijn mijn fans, dat sowieso. Ik, we, leven er wel van. En riant!’
‘Des te meer een reden om geen imagoschade op te lopen.’
‘Ik wil niet liegen.’
‘Liegen…? Iets verzwijgen is geen liegen.’
‘En jij moet je altijd maar verstoppen terwijl je al lang de deur hebt gevonden en opengedaan…’
‘Dat heb ik voor je over, lieverd.’
‘Het gaat om mijn teksten en muziek. De spiegel in de kast heeft licht nodig.’


Leuke dialoog, Han. Een imago creëren is meestal een keuze. Het weer vrijwillig opgeven, een lastige, bijna onmogelijke opgave… <3
Dank je, Ewald. Ja, en er hangt veel van af.
Als je je imago bent geworden, hangt alles er van af. Vooral wanneer je zelf in dat imago gelooft. Jouw HP heeft nog nét voldoende zelfreflectie.
Ewald, ik ben blij dat het goed is overgekomen.
Duidelijker kan niet, Han.
Dank je!
Die slotzin! Super! Hartje!
Wat leuk zo’n enthousiaste reactie, buitenbroek. Dank je hartelijk!
Met recht een kastijding. Mooi stuk.
Dank je, Copy Taste!
Mooi geschreven, Han. Vooral de slotzin.
Dank je hartelijk, Nel!
Sterk.
Dank je, Levja!