‘Mam, weet jij wat een boekanier is?’ Ze slaat haar geschiedenisboek al dicht.
‘Toe Tess, kun je dat niet zelf even lezen? Ik weet er ook niet zoveel van.’
Met een zucht opent Tess haar boek weer en begint voor haar doen ijverig te studeren.
‘Je zult het niet geloven, mam, maar volgens mij stam jij van de boekaniers af,’ roept ze onverwachts enthousiast. Ze wijst op een plaatje van een piraat met één been.
‘In dat geval zou dat best eens kunnen kloppen.’ Lachend kijk ik naar mijn eigen onderstel: een multifunctionele computergestuurde C-leg.
‘Vet stoer, mam!’
‘Nou… stoer? Ik heb geluk dat ik hier en nu leef, anders had ik het ook moeten doen met zo’n houten geval.’
« Net echt
Verdronken »
« Net echt Verdronken »
Communicatie, Familie
Houten been
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van irmamoekestorm of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
13 reacties
Reageren
« Net echt Verdronken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Irma: woorden schieten me nu tekort. Mijn bewondering is immens!
@Levja: in een goed ziekenhuis kun je het altijd vragen aan een goede dokter.
De tips in verband met fantoompijnen en andere ongemakken kun je wellicht krijgen van @Irma.
Wat is dat toch met mensen die mensen bewonderen die kanker hebben, of die met iets moeilijks te maken hebben? Dit is iets wat ik maar niet kan vatten. Als je iets of iemand bewondert dan wil je het toch ook hebben?
@Irma: anders een leuk stukje hoor. (Mijn opa had twee amputaties en twee valse benen, wat mij dus ook afstammeling van de vrijbuiterij maakt.)
@Nele: Mijn geluk was en is dat ik een goede dokter heb. Je reactie laat ik voor wat het is.
ook een mooie invulling van deze uitdaging zeg
Ik ben niet uit op bewondering, wel ben ik met dit stukje uit op (nog) meer openheid rond amputatie en/of kanker. Dan ben ik best recht voor z’n raap zijn, maar altijd met een knipoog en dan vind ik het toch ook heel fijn om zo’n hart-onder-de-riem-reactie te krijgen @Levja.
Ik heb trouwens zelf wel bewondering voor mensen die de heftige strijd aangaan of zijn gegaan, want ja, daar is vaak heel veel kracht en doorzettingsvermogen voor nodig! Bedankt voor jullie reacties!
@Irma: mag ik hierin met je meegaan? Met toewijding en zonder uitweiding?
Ja, dat mag, zelfs heel graag @Levja <3
Irma, mooi, die natuurlijke reactie van een kind. De humor, de acceptatie.
En ook mooi, de reactie van de hp,
Een pijnlijke situatie samen verwerkt.
Dat houten been was meestal een tafelpoot. Daarom moest de tafel met drie poten verder.
Wat restte was een manke tafel en een manke boekanier.
Tot op heden geef ik de voorkeur aan mijn eigen ledematen. Het is fascinerend om te zien hoe de computer tussen mijn oren mijn arm stuurt.
Fijnzinnige hunoristisch stukje , Irma.
Vandaar: groet + <3,
Chris
@Nel dank je wel. Zo bedoel ik het idd. Fijn!
@Chris, niet te geloven dat van die tafelpoot. Ben ik idd nu veel beter af als vrouw van zes miljoen ?. Bedankt ook voor je mooie compliment!
@Irma, respect voor je tekst en verdere reacties. Het getuigt van moed, humor, relativering en zelfspot. Bewonderenswaardig. 😉
Dank je wel, Mili. Fijn compliment!