Soms krijg ik bezoek. In het begin kwam ik beleefd van mijn bed om te groeten, maar de meesten lopen zo snel weer door, dat ik nu niet eens meer moeite doe mijn hoofd op te tillen. Zo ook wanneer er een man en een vrouw voor mijn cel blijven staan. Ze praten met een bewaker waarna de vrouw hurkt en me roept. Ik ben onzeker. Houd me klein. Dan komt er vanachter haar een kind tevoorschijn. In weerwil van mezelf schiet ik naar de deur. Hij aait me. Ik zucht. We spelen met een bal op de binnenplaats, wandelen een stukje. Dan komt de bewaker terug. Ik schrik.
“Rustig maar, jochie,” lacht de man. “Jij gaat mee naar huis!”
Sanne, ik weet niet of dit hoort bij de andere verhaaltjes Hondenleven, maar deze is in ieder geval mooi als apart verhaal.
Er hoeft geen spatie voor het uitroepteken.
Eind goed al goed! Om van ‘Hondenleven’ ‘Honden leven!’ te maken, vind ik heel mooi gevonden. Geschreven vanuit een warm kloppend hart.
Succes met jullie zoektocht naar een nieuwe hond. <3
Wat leuk gevonden; slechts een spatie doet wonderen! Ik kan eindelijk weer lachen.
Wat een heerlijk stukje.
Wat een heerlijk slot. Eind goed al goed. En inderdaad prachtig nu honden leven.
Mijn man en ik willen graag iets doen aan het stigma dat rust op zogenaamde ‘powerbreeds’. Schattig als ze klein zijn, maar zodra de pubertijd aanbreekt zijn het honden met een dikke handleiding. Veel mensen vergissen zich daar in, en de honden zijn daar de dupe van.
Onlangs kwam ik in aanraking met stichting BuStaPit (bustapit.nl).
Hun werk heeft me geïnspireerd tot het maken van deze serie.
Aanvankelijk waren we op zoek naar een pup, maar nu wachten we tot voor ons de juiste hond bij BuStaPit voorbij komt.
Dank allemaal voor het lezen van de serie en het meeleven met deze hond, die gelukkig zijn gouden mand heeft mogen vinden.