Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij

Honden leven!

23 februari 2016 | 120w | Sanne van Zijl | 5 |

Soms krijg ik bezoek. In het begin kwam ik beleefd van mijn bed om te groeten, maar de meesten lopen zo snel weer door, dat ik nu niet eens meer moeite doe mijn hoofd op te tillen. Zo ook wanneer er een man en een vrouw voor mijn cel blijven staan. Ze praten met een bewaker waarna de vrouw hurkt en me roept. Ik ben onzeker. Houd me klein. Dan komt er vanachter haar een kind tevoorschijn. In weerwil van mezelf schiet ik naar de deur. Hij aait me. Ik zucht. We spelen met een bal op de binnenplaats, wandelen een stukje. Dan komt de bewaker terug. Ik schrik.

“Rustig maar, jochie,” lacht de man. “Jij gaat mee naar huis!”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »