In onze beginjaren gingen we elke maand wel een weekendje weg. Lopen tot aan onze pleisterplaats, een simpel frietje eten. Op de hotelkamer maakten we een fles champagne soldaat. We hadden een neus voor leuke logeerplekjes.
Maar toen kwamen de kinderen en daarmee de tropenjaren, drukte op het werk, en andere verplichtingen.
Laatst vochten we ons weer eens vrij. De kinderen zijn inmiddels groot genoeg. Dus roken we onze kans, en gingen we een nachtje weg.
Het was prachtig weer en we zaten aan de voet van een duin. We waanden ons in vroeger tijden.
Maar aan dit plaatje zat een penetrant luchtje. Overal was de stank van de Hoogovens aanwezig.
Aan de vrijheid hebben we gesnoven, met dichte neus.
@Lisette, neem mij mijn opmerking niet kwalijk maar ik vind dat je je van clichés bedient. Zoals: soldaat maken/een neus hebben/de tropenjaren/kans ruiken. Clichés kun je omdraaien, er iets apart van maken. Aan jou de uitdaging. 🙂
Heel herkenbaar. Met Mili eens dat er meer pit in kan. Hoewel de neus wel een hoofdrol speelt op verschillende manieren. En dat vind ik wel leuk.
Lisette, een hartje van mij. Laat je vooral niets aanpraten en laat je ook niet gek maken. Clichés mogen zeker gebruikt worden en klakkeloos iemands advies opvolgen is een teken van gebrek aan zelfvertrouwen. Voel je tot geen enkele uitdaging verplicht!
Dit onderschrijf ik @Ewald. Altijd dicht bij jezelf blijven en het uit eigen overweging doen.
@Mili: ieder zijn/haar mening, hoor.
@Levja: soms is er gewoon niet meer pit, en dan is dit dus het meest dichtbij mezelf
@Ewald: dank je wel!
Mooi.
Wat de clichés betreft: Ik vind die hier juist mooi uitpakken, want daarmee speel je naar mijn idee met de verwachting dat het eind van het verhaal in een mooi cliché gaat eindigen. En niet dus. 🙂
Wat de opmerking van Mili betreft: Mooi als lezers kritisch meekijken en vanuit hun perspectief je iets mee willen geven, waar je -door er alleen al over na te denken- je voordeel mee kan doen. Aan de schrijver om daar zijn/ haar eigen keuzes in te maken. Ik lees in de opmerking weinig ‘moeten’ of ‘opdringen’. Maar goed, ook dat is dan weer mijn perspectief.
Fijn stukje Lisette. Mooi hoe je van sleur naar een mooi romantisch weekend gaat en dan aan het eind toch hard op je neus gaat 😉
@Hadeke, dank voor je afgewogen reactie.
@ Inge, ja, dat zit allemaal in het leven, tenslotte.
Ook weer herkenbaar dat niet altijd en overal pit is en inzit. Inderdaad het leven.
@Lisette: ik sluit me aan bij Inge H. en Hadeke. <3
@Nele, dankje