Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen

Troost

19 oktober 2016 | 120w | o_verschreef  | 5 |

Nachten leken helder, tot de ochtend aanbrak. Nevels omsluierden dan escapades. ’s Nachts een man overdag een man, leugen in twee richtingen.

Geloof me, nachten zijn donker! Geheid in de hoek waar de klappen vallen. En je het onheil, dat je in die hoek zette, zelf uitlokte.

Zolang de zon schijnt, verlang je naar onzichtbaarheid in duisternis, naar de veiligheid van je eigen veilige bunker. Maar eens nacht neemt de geest het over, raakt hij de zwakke punten in je verdediging, kan je niet meer ontkennen. En beken je schuld.

Je advocaat geeft niet thuis, hij zoekt jou nog in de goot. Slechte communicatie.

Je veroordeelt jezelf tot tranen, eenzaamheid, zelfmedelijden.

“Zelfmedelijden is jezelf troosten!”

Laat dat een troost zijn.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van o_verschreef of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
LET OP: o_verschreef heeft aangegeven alleen inhoudelijke reacties te willen krijgen op dit stukje!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »