De schutting vormde de grens tussen het vertrouwde schoolplein en het kwaad: een norse man met zware zwarte wenkbrauwen. Als je bal over de schutting ging, zag je ‘m nooit meer terug. Kinderen waren bang voor hem.
‘Jullie moeten de buurman met rust laten,’ zei de juffrouw. ‘Hij heeft veel meegemaakt.’
Een warme dag, begin mei. Ik rook het geïmpregneerde hout van de schutting. Daar zat hij: de norse man. ‘Deze meneer gaat jullie iets vertellen over de oorlog,’ zei de juffrouw.
Hij sprak over het getto, Auschwitz. ‘Mijn dochtertje leek op jou,’ zei hij tegen Marion. ‘Prachtig zwart haar’ – een traan, een glimlach.
Onder de schoolplaat van Nova Zembla lagen ballen. Zijn wenkbrauwen waren opeens minder zwaar en zwart…
Mooi, Han en ook het vorige thema nog even meegenomen.
Ewald, het kwam net zo uit. Dank je.
Mooi, Han. De vooroordelen die we over iemand hebben en voordat je het weet is iemand ‘de boze buurman’.
Nyceway, inderdaad. De boze buurman heeft echt bestaan en was zó kind onvriendelijk. De rest is verzonnen. Hartelijk dank!
Vertrouwd is niet altijd vertrouwd.
Oude mensen moet je hun rust gunnen, net zoals je kinderen de ruimte moet geven.
Lijkt erg op een buurvrouw van vroeger ;). Herkenbaar stukje met een mooi einde, Han.
Mooi, ontroerend, kippenvel…
@Matthijs. @ Irma. Hartelijk dank voor jullie leuke reacties!
Mooi stukje. Mensen die de oorlog hebben meegemaakt staan anders in de wereld dan degene die dat niet hebben meegemaakt.
Helaas is vrede nogal wankel.
Mooi en ontroerend. Als we elkaar maar een beetje willen leren kennen, kleurt ieders wereld een beetje mooier.
@Alice. Dank je en mooi gezegd.
Ik heb ook zo’n buurman. Altijd nors, boos kijkend en onvriendelijk tegen jong en oud. Ik vraag me af wat hij meegemaakt heeft.
Mooi en ontroerend, Han.
Prachtige slotzin. Zo kan het gaan.
<3
@Nel. Dank je hartelijk!
dit is een mooi stuk, hoe de kinderen ineens ‘ de andere man’ zien