Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Slaplantjes

9 mei 2016 | 120w | Gijs Smit | 7 |

Het kadaster had er zijn handen vol aan: de grond van ons en onze buren. Grillige grenzen, het was zelfs zo dat wij drie enclaves bezaten in de tuin van de buren. Op de ene stond een appelboom, op de tweede teelden we groenten, op de derde stonden bloemen. Dat was nooit een probleem, tot onze buurman overleed. Zijn zoon nam het huis over en hij ergerde zich groen en geel aan de situatie, de appels die op zijn grond vielen, maar het meest nog aan onze laconieke houding: ‘zo is het nu eenmaal.’ Toen hij het zat was, liet hij de drie stukjes grond omheinen door even zoveel schuttingen. Sindsdien gebruiken we drone-technologie om onze slaplantjes water te geven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »