Schrijf mee!
« »

Cultuur, Mensen

De nacht van het korte verhaal

20 oktober 2016 | 120w | Inge Hulsker | 10 |

De maan is niet meer dan een smal streepje. Ik kan de mensen naast me nauwelijks ontwaren, maar voel hun aanwezigheid. Net als de anderen leun ik achterover en laat ik de woorden over me heen spoelen.

Totdat het mijn beurt is. Voorzichtig doorbreek ik de stilte. Ik stuur de woorden een voor een de duisternis in. Dan winnen mijn zinnen aan kracht. Ze rijgen zich samen zonder mijn hulp. Het verhaal gaat een eigen leven leiden. De laatste woorden komen als kanonskogels neer tussen de onzichtbare toehoorders. Dan niets. Een leegheid tot de rand gevuld. Uiteindelijk bubbelt het over in een antwoord.

Zowel een verhaal als een applaus is intenser als je de beelden er zelf bij moet bedenken.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

24 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »