Bij de buren speelt de vijfling buiten. Het zijn alle vijf jongens. Dat zou ik ook wel willen. Stel je voor, vier broers om altijd mee te spelen. Laatst zag ik dat een andere buurjongen een van deze jongens probeerde te pesten. Nou, toen stonden meteen zijn vier broers achter hem. Dat pestjochie wist niet hoe snel hij weg moest komen.
De drie meisjes van verderop bij de grote boom rennen langs en zeggen me gedag. Waar zouden ze met z’n drieën heen gaan? Het ziet er gezellig uit.
Mijn moeder komt naast me staan. ‘Kijk niet zo sip, jongen. Je weet toch dat je juist heel bijzonder bent? Er is al jaren geen molletje alleen geboren. Je bent uniek!’


Leuke invalshoek, Inge.
Leuk, Inge, die zag ik niet aankomen!
Dank Ewald & Marlies!
Ik zou een ander dier kiezen, Inge. Omdat een mol onder de grond leeft, moet ik wel erg veel fantasie gebruiken om de mollenzusjes rond een boom te zien spelen.
Verder vind ik het een originele invulling en liefdevol geschreven.
Nog niet wakker. Ik krijg er tranen van. Mooi dus.
Mooi. Mooie twist ook aan het slot.
Ojee, tranen zelfs 🙁 Dank voor je reactie Lousje!
Dank je nyceway. Ik zag het zo voor me dat die molletjes uit hun holletjes piepen, maar je hebt waarschijnlijk gelijk dat ze meer onder de grond blijven.
Dank Levja!
Mooi en lief.
Ik sluit me aan bij Nyceway. Je zou het molletje kunnen vervangen door Pietertje, een Beatrix-Potter-konijn. Maar aan de andere kant kun je dan niet meer schrijven over bovengrondse mollen. Dit lijkt me ook wel interessant.
Mooie ontknoping met de mollen, het zijn net mensen!