Woensdagmiddag, vijf over twaalf. Ik kijk op de klok boven het schoolbord.
‘Je mag alleen gaan, maar ik wil best met je mee, hoor,’ zei mijn moeder vanmorgen. Zal ik voor het eerst alleen gaan? Of toch maar niet…?
Even later op het schoolplein: rechtdoor is naar huis en rechtsaf naar de “slager”, zoals hij wordt genoemd. Rechtdoor of rechtsaf… wat zal ik doen?
Nerveus bel ik op “privé”, in plaats van op “praktijk”. ‘Je belt verkeerd jochie; kun je niet lezen?’ moppert de “slagersvrouw”.
Ik ben de laatste in de rij… Alle beugels worden met hetzelfde tangetje versteld.
‘Ga zitten,’ zegt de slager. Zonder verdoving trekt hij een kies. ‘Zeg tegen je moeder dat ie in de weg zat.’
Oh, ja. Zeker vroeger was dit een ware kwelgeest.
Ja Levja, zeg dat wel!
Ik hoop niet dat het autobiografisch is, Han.
Traumatisch, zo’n ervaring.
En slager is een goede benaming in dit geval.
<3
@Nel. Deels autobiografisch. Ik weet nog heel goed te herinneren dat ik voor het eerst alleen naar de tandarts ging voor mijn beugel. En die tandarts was vrij hardhandig.
Gruwel! Hier heb ik ook zeer slechte herinneringen aan!
@Katie. Ja, we zijn niet de enigen.
nare ervaring