Voor de tweede keer binnen een kwartier belt ze aan. ‘Buurman, staat die klok wel goed? Ze hebben er weer met hun tengels aangezeten. Datum, tijd, jaar… het klopt van geen kant.’
‘Die klok staat goed, buurvrouw, het is vandaag maandag 1 april. Geen grap.’
‘Oh? Ik leef op de klok; vaak heb ik geen trek, maar ja, ik moet toch eten en dan kijk ik op de klok wanneer. Ik weet het niet meer, buurman.’
‘Wat niet buurvrouw?’
‘Wat voor dag het is, of ze me uit Almere komen halen. Toch niet vandaag? M’n krulspelden… O jee.’
‘Nee buurvrouw, ze halen u zondag op.’
‘En het is vandaag geen…?’
‘Nee, buurvrouw, maandag.’
‘Bedankt hoor, jongen.’
Na weer een kwartier…
Han, is het vandaag trieste verhalen-dag? Wel mooi geschreven, maar met het eerste fraaie lente-weekend voor de deur… hartje hoor!
Ewald, dank je. Soms is het een lach, dan weer een traan, of beide. Ik schrijf wat erin me opkomt. Maar ik verheug me op het weekend.
Dit verhaaltje is vanmiddag echt gebeurd.
Heel verdrietig als de dagen gaan ontglippen. Mooi omschreven.
Dank je Levja.
Verdrietig stukje, ik zie haar zo weer gaan om na een kwartier weer terug te komen met dezelfde onzekerheden. 🙁
@Valerie. Ja, het is zo triest. En het kan iedereen overkomen.
Triest verhaal. Mooi geschreven, Han.
Nel, dank je wel!