‘Waarom lig je zo ver bij me vandaan?’
‘O… gewoon…’
‘Wil je mijn rug even insmeren?’
‘Ja, dat is goed.’
‘Mag wel wat harder hoor!’
‘Ja, tuurlijk.’
‘Waarom doe je je overhemd niet uit? Het is bloedheet.’
‘Ik verbrand nogal snel.’
‘Dan smeer ik jou toch ook even in!’
‘Dat wil ik niet, Linda.’
‘Vind je me niet leuk?’
‘Jawel. Maar ik kan er niet tegen als… ik bedoel, niet tegen zonnebrandolie.’
‘Ben je bang voor me, Pieter?’
Willen liefhebben, maar niet weten hoe. Geen thema durven benoemen. Het gezicht, de stem van Willem: ‘Er is echt wat mis met je. Vanaf je geboorte, Pieter.’
Pieter stroopt zijn mouwen op en pakt zijn scheermes. Slechts vier mesjes voor vele jaren.
Hopelijk kan Pieter zich ‘los~snijden’ van de beklemmende vriendschap met Willem.
Prachtig vervolg, Han.
Heel subtiel het onvermogen van de hp verwoord.
Ik word er gewoon even stil van. Zo treurig het is, zo mooi beschrijf je het.
@Levja, Nel. Hartelijk dank! @Alice. Dank je!. Heb je deel 1 ook gelezen?
Ja dat had ik eerder al gedaan, maar ik heb het daarnet ook nog een keer teruggelezen.
Oké. Dank je @Alice.
Wat een vreselijke man die Willem! Hij misbruikt Pieters zwakheden.
Ik word hier zo treurig van … Prachtig verwoord, Han! <3
@Marlies en Katie. Hartelijk dank voor jullie leuke reactie!
Trauma’s zijn ernstig en het is zo jammer dat er zo veel mensen mee rondlopen. Mooi beschreven.
@Nele. Dank je.
Snijworst maken van die hansworst. Zo boos en verdrietig maakt het me. Knap geschreven Han.
@Mien. Hartelijk dank!
mooi stuk over de onmacht van Pieter
Dank je José.