‘Arie…?!’ riep ze vragend. ‘Oh, neemt u mij niet kwalijk,’ zei ze tegen de man. ‘Ik zag u voor iemand anders aan.’
Ze had bij zichzelf moeten blijven, hier was ze altijd bang voor geweest.
‘Breng die mantel naar het inzamelingspunt. Dan heeft een ander er nog wat aan,’ hadden haar kinderen gezegd toen ze zoals ieder voorjaar zijn kleding luchtte. ‘Je maakt jezelf alleen maar verdrietig; het is maar een stuk stof!’
‘Nee, stel je voor dat ik zie dat een vreemde je vaders mantel… Ik moet er niet aan denken.’
‘Ach, mam, die kans is toch klein.’
Een vreemde man, die ook nog op hem leek… Een stuk stof, kom nou! Er zat een vlek op de mantel.
Oef, zo herkenbaar. Mooi.
Mooi! En herkenbaar. Zomaar een stuk stof? Echt niet! <3
Han, een hartje en een (voorlopige) afscheidsgroet.
@Marlies. Dank je! @Ewald. Afscheidsgroet?????
Mooi Han. Ik zie de scene voor me, dat moet heel pijnlijk zijn.
@ Inge. Hartelijk dank!
Mooi en intens beschreven, Han.
Zo herkenbaar ook. Het is niet zomaar een kledingstuk, maar er kleven vele herinneringen aan.
Hartje.
Wat mooi.
@Nel. @ Alice. Hartelijk dank!