Ze bladert door het fotoalbum. Bart en zij, toen ze pasgetrouwd waren, op een bergpad in de Alpen. En hierop staat ze samen met de tienjarige tweeling. Dat was in 1991: ze waren op trektocht in de Pyreneeën. Net als Bart en zij, waren de jongens gek op bergwandelingen en ze wisten precies wat ze wel en niet konden doen.
De laatste foto, van twintig jaar geleden. Alle vier gekleed en bepakt voor een fikse wandeling. Vrolijke gezichten en blakend van gezondheid. Dit te zien doet haar pijn. Haar ogen prikken.
Ze was bezig foto’s te maken en daardoor achterop geraakt, toen zag ze het gebeuren: het deel van het pad waarop haar mannen liepen, verdween zomaar in de diepte.
Mooi geschreven @Marlies. Pas nog gebeurd met een meisje in de Turkse badplaats Alanya. Wat een tragedie lijkt me dat.
Viel zij ook naar beneden, of zag ze dat gebeuren? Allebei vreselijk, natuurlijk.
Ik begon dit verhaaltje met een foto op de schoorsteenmantel, maar dat werkte niet. Dan maar zonder ‘mantel’. 🙂
Marlies, een hartje en een (voorlopige) afscheidsgroet.
Ja, de dochter was foto’s aan het nemen. Kijk maar eens op nu.nl. Haar ouders en broer (volgens mij) zagen het ook gebeuren. Ze is ook in het ravijn gestort. Intriest.
Het idee van schoorsteenmantel vind ik wel heel goed overigens. Misschien morgen nog eens naar kijken?
@Ewald, afscheidsgroet?
@Levja, het bericht net gelezen. Wat een tragedie!
@Levja, @Marlies, @Han, even tijd voor een rust- en adempauze. Niks ernstigs aan de hand. Moet hoognodig orde op zaken stellen in mijn persoonlijk leven. Ik kom gegarandeerd terug. Blijven jullie ondertussen lekker genieten. Dank voor jullie woorden.
Ewald
@Ewald, ik dacht niet meteen aan iets ernstigs, hoor. Dacht eigenlijk dat je misschien op vakantie ging. Maar orde op zaken stellen is altijd goed!
Horror. En ik moet/mag deze zomer naar de bergen om daar ook nog eens op te gaan wandelen…
Vreselijk.
Iedere winter hebben wij patiënten in onze thuiszorg die met beenbreuken of polsbreuken naar huis komen.
Het doet mij ook denken aan een nieuwsbericht van een tijd geleden. Verschrikkelijk. Mooi geschreven Marlies, je voelt het verdriet al vanaf de eerste zin.
Heel mooi en subtiel geschreven, Marlies,
Voelbaar.
Dank jullie wel, Nele, Inge en Nel!
Wat een mooie opbouw in je verhaal. En wat een afschuwelijke gebeurtenis…
Wat heftig!
@Alice en @Irma – dank jullie wel. Nee, een vrolijk verhaal is dit allerminst.