Ik had eindeloos geduld maar nu begon alles te verschuiven. Ik was bezig me te verankeren, zij was bezig zich te bezinnen en te zoeken naar het einde. “Zullen we gaan fietsen?â€, vroeg ik dan, maar zij bleef liever in de stacaravan. We aten spaghetti met feta bolletjes. een van de vijf dingen die ze wél lustte. “Als je niet mee wil naar de storm kijken, ga ik wel alleenâ€, zei ik op de ochtend van mijn eigen verjaardag. Het bleef stil aan de andere kant van het tweepersoons bed. Onder de dekens lag iets verstopt wat niet meer te verbergen viel. Het besef van haar vergissing begon nu ook bij mij langzaam door te dringen.
Niet de caravan of…
« Geen antwoorden
Ons Venetië van de Moorden »
« Geen antwoorden Ons Venetië van de Moorden »
Liefde
Wrakhout (deel 2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Geen antwoorden Ons Venetië van de Moorden »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
@Lijmstok, goed geschreven. Het stuk staat mooi op zichzelf, terwijl het ook heel goed onderdeel van een groter geheel kan zijn.
РWe aten spaghetti met feta bolletjes. een van de vijf dingen die ze w̩l lustte.
Na de punt volgt een hoofdletter.
Twee dingen dan toch die ze lust? Wel één gerecht.
– feta bolletjes
Is één woord.
je voelt het begin van het einde…